"İnsan en iyiyi aramaz, yeterince iyiyi bulunca durur" fikri, Nobel ödüllü ekonomist ve bilişsel psikolog Herbert A. Simon ’a aittir. Simon, 1956 yılında klasik iktisadın "insan rasyoneldir ve her zaman azami faydayı (en iyiyi) seçer" tezini çürütmek için "Satisficing" (tatmin olma / yeterince iyiyle yetinme) kavramını ortaya koydu. Zihnimizin sınırlı işlem gücü ve hayatın karmaşıklığı karşısında "en mükemmel" seçeneği aramanın getirdiği maliyet (zaman, stres, enerji kaybı), çoğunlukla bulunan sonucun değerini aşar. Bu yüzden insan, kendi belirlediği temel kriterleri karşılayan "yeterince iyi" seçeneği bulduğu an karar verir ve yoluna devam eder. Mükemmeli Aramayı Bıraktığın Gün Başlayan Hayat Geçen hafta bir kahve makinesi almak istedim. Alt tarafı sabahları mutfağa girdiğimde bardağıma sıcak bir kahve dolduracak sade bir alet. Kendimi gece saat 02.00’de, İtalyan yapımı bir cihazın basınç barometreleri üzerine yazılmış teknik ...

  Yeterince İyi: Mükemmelin Gölgesinde Unuttuğumuz Huzur Masadaki kahve fincanına bakın. Dünyanın en iyi kahvesi mi? Muhtemelen değil. Çekirdekleri Etiyopya’nın sisli yamaçlarından elle toplanıp tam 92 derecede demlenmedi belki. Ama şu an elinizi ısıtıyor, kokusu odaya yayılıyor ve size iyi geliyor. Yetmez mi? Modern dünya sabahtan akşama kadar kulağımıza aynı şeyi fısıldıyor: Daha iyisi var. En iyisi olmalısın. En kusursuz seçeneği bulana kadar aramaya devam et. Oysa insan ruhunun derinlerinde bambaşka, çok daha insani bir mekanizma çalışıyor: İnsan en iyiyi aramaz; yeterince iyiyi bulunca durur. Peki bu söz kime ait ve bize kendi hayatımız hakkında ne fısıldıyor? Bu Cümle Kime Ait? Bu tespit, 1978 Nobel Ekonomi Ödülü sahibi Amerikalı iktisatçı, sosyolog ve psikolog Herbert A. Simon ’a aittir. Simon, 1950'li yıllarda klasik ekonomi teorisinin o kibirli kabulüne karşı çıktı. Klasik iktisat, insanın "rasyonel bir optimizasyon makinesi" olduğunu; bir karar verirken ...